Een succesvolle rijopleiding, ondanks een verkeerstrauma en een incest verleden

Gepubliceerd op 16 april 2018 18:00

Sanne had via een goede vriendin over mij gehoord. Mijn manier van begeleiden, mijn rust en mijn kennis. Ze mailde mij of ik haar kon helpen? Door een verkeersongeval was Sanne een stuk minder mobiel geworden, ze kon en mocht niet meer fietsen en niet op de brommer rijden, dit voor de veiligheid van anderen en haarzelf. Veel en lang lopen lukte Sanne niet meer en dus was er voor haar nog maar een optie en dat was autorijden. Het was voor Sanne een hele moeilijke beslissing want ze vroeg zich af: “autorijden?” is dat wel iets voor mij en kan ik dat wel. Sanne was bang en erg onzeker en 48 jaar. Daar komt bij dat Sanne een hele moeilijke en zware jeugd heeft gehad met vervelende ervaring met een dominante man….. en nu ook een verkeerstrauma door een automobilist van de brommer gereden op een plaats waar zij voorrang had. Het vertrouwen in de mens en zeker met mannen, was helemaal weg.

Sanne besefte wel dat ze door het ongeluk een heel stuk van haar vrijheid was kwijt geraakt en dat wilde ze hoe dan ook toch terug. Na 2 jaar te hebben nagedacht besloot ze de stap te nemen. Sanne heeft bij 2 vrouwelijke rijinstructeurs een proefrit gedaan, maar had er geen goed gevoel bij; dus door zoeken. Van een vriendin hoorde ze over Rob. En zo stond de 3de rijinstructeur voor de deur….

Sanne vertelt: ”Ik was heel erg bang en erg zenuwachtig. Het enige waar ik aan kon denken op dat moment was: Wat is het voor man? En juist een man. En wat gaat er gebeuren en wat gaat hij doen? En daar stond een man aan de deur gewoon in een blauw gekleurd overhemd dat los hing met daaronder een T-shirt……….. en zei: ”Ik ben Rob”

Sanne vertelt verder: We zijn gaan rijden. Ik kreeg 2 uur les van hem en het gekke was; na een half uur rijden voelde het goed. Hij was rustig niet opdringerig en serieus. Ik durfde het wel aan en na 2 uur rijden besloot ik bij Rob te gaan lessen.

Na een aantal lessen vertelde ik Rob over het ongeluk en hij besefte dat ik als de dood was om op die plek terug te komen, te gaan kijken en te gaan rijden. Rob en ik zijn er rustig aan gaan trainen om mij daar overheen te helpen. Stap voor stap is het gelukt om mij daar te laten rijden.

Het was niet alleen het rijden, maar ook er over praten. Het praten over je pijn, over je ervaring, je verdriet en je boosheid. Ook het leren begrijpen wat het is wat je voelt en dat het goed is wat je voelt, dat je het mag voelen, dat het bij je hoort. Dat het een deel van je is geworden.

Het was de ruimte krijgen om het te verwerken. Vaak stonden we in die periode aan de kant te kijken naar de plek van het ongeval, en ik maar huilen, alle emoties alle gevoelens al het onrecht wat mij was aangedaan kwam eruit.

Ik weet nog dat toen ik de eerste keer langs de plek van het ongeluk reed het zwart voor mijn ogen werd ik begon te shaken en te hyperventileren, als Rob het stuur niet had gegrepen en de bediening had over genomen hadden we een tweede ongeluk op dezelfde plek erbij gehad.

Doordat ik steeds meer ruimte kreeg voor mijn gevoelens, mijn gevoelens mocht uiten, doordat ik het steeds beter kon accepteren, kreeg het een plek. We zijn er eindeloos overheen en langs heen gereden. Zo verloor de vervelende ervaring uiteindelijk zijn emotionele lading en kon ik er mee omgaan zonder dat het mij nog uit balance bracht.

Rob is iemand die mensen aanvoelt, snel doorheeft hoe mensen zich in de auto kunnen voelen. Hij merkte dat er meer was dan alleen mijn traumatische ervaring met het ongeluk.

Mijn ouderlijk huis ligt midden in het examen gebied vlak bij het CBR. In het begin wilde ik daar niet eens rijden ik raakte steeds in paniek. Dacht aan vroeger aan mijn jeugd.

Ik was de wanhoop nabij en ik wilde nier verder.

Maar Rob wilde niet opgeven, zijn motto is: IEDEREEN EEN RIJBEWIJS.

Rob is met veel begrip en geduld met mij doorgegaan. Ik denk dat hij donders goed wist wat er aan de hand was en wat er zich in het ouderlijk huis had afgespeeld. Leren rijden en praten dat was wat we deden. Niks was Rob teveel. Ik leerde autorijden iets wat ik nooit had durven dromen. Door Rob kreeg ik beetje bij beetje zelfvertrouwen en hij begreep mij en samen zijn we doorgegaan en met rijden en met praten en wat mij zo opviel was dat ik buiten mijn man nog een man kon en nog steeds kan vertrouwen, dat gaf mij moed. Rob hielp mij door plekken te rijden waar ik niet durfde te rijden. Rob gaf mij de ruimte om mijn emoties te verwerken terwijl we op een hekje zaten te kijken naar mijn ouderlijk huis. Rob leerde mij ook dat als je een keer iets fout doet het niet erg is dat je het fout doet. Daar leer je van, dat zijn de beste leermomenten. We bouwden een vertrouwensband op, bij Rob kon ik lachen en huilen. Hoefde me nergens voor te schamen en als het nodig was dan was er een arm, een schouder en begrip. Dan komt de tijd dat er examen moet worden gedaan. Voorbereiden dat was heel belangrijk bij Rob. Ervoor klaar zijn en naar de plek gaan waar het afrijden begint. Ook daar besteedde Rob veel aandacht aan. Naar binnen gaan en rond kijken, het weg rijden en je bewust worden van de “mogelijke gevaren” zoals ik dat noem, waar je op zou kunnen zakken omdat je het daar niet kent en niet goed doet. Allemaal dingen waar Rob je heel bewust van maakt. Ja het voelde goed.

Het eerste examen heb ik niet gehaald. Nee, was niet de schuld van Rob maar gewoon het lag bij mij. Er kwam een boom van een examinator naast me zitten….. een ex marinier. Ik was zo bang, zo bang, ik wilde de auto op de stoep zetten en weg rennen. Ik kon niks ik was verlamd, ik was gezakt. Het was zelfs zo dat ik me schaamde naar Rob en ik had gefaald naar Rob. Hij heeft zo ontzettend zijn best gedaan en ik verknalde het door zelf hele stomme fouten te maken. Nee, ik kon hem niks kwalijk nemen. Toen hij hoorde hoe ik me voelde waren zijn woorden van nee je hebt niet gefaald en ik hoefde me ook niet schamen.

Hij leerde mij te accepteren, omgaan met tegenslagen, dat er wel meer mensen waren die het niet in 1x haalde en dat niet iedereen perfect is. Ook wist hij wat er bij mij speelde van binnen en daar is hij aandacht aan gaan schenken. Hij regelde een vrouwelijke examinatrice voor mij, maar ja ik kon er niet veel mee.

Ik begreep haar niet, zij begreep mij niet, de sfeer was om te snijden en ik zat te veel in mijn gevoel en dat is niet handig met iets zo concreets als autorijden.

Ik was gezakt.

Helaas lukte het maar steeds niet. De 3de en 4de keer kreeg ik dezelfde examinator.

Wat een enge man, de 4de keer toen ik hem weer zag moest ik zo ontzettend huilen……..

Ik mocht even naar de WC om een glaasje water te drinken, toen ik terug kwam vroeg hij of het weer ging? Toen ik weer begon te huilen kreeg ik te horen dat hij hier geen tijd voor had en of we nu konden beginnen anders moest ik maar een andere keer terug komen voor het examen. We gingen op pad……gezakt.

Na die 4de keer wilde ik stoppen het was voor mij niet weggelegd dat roze briefje. Maar Rob wilde het maar niet opgeven hij vond het zonde want rijden ja dat kon ik wel, dat wist ik ook. Door het zelfvertrouwen wat Rob uitstraalde en de vastigheid van ook jij kan het, gaf hij mij toch weer moed om door te gaan. Na 1 maand vakantie ben ik weer in de auto gestapt en gaan rijden. Het voelde gelijk weer goed naast Rob en we zijn gaan trainen op het afrijden. Rob wist wat het probleem was en gaf mij tips. Die ben ik gaan doen en na 8 uur lessen weer examen. Die 8 uur heeft Rob mij best wel flink lopen plagen dat beurde mij op.

Lachen dat hebben we die 8 uur zeker gedaan en hij maakte me sterker in die 8 uur met als gevolg dat ik ben geslaagd. Wilde het eerst niet geloven en Rob zei: “Ik ben trots op je: Je hebt het geflikt. Toen zei ik dat we dat samen hadden gedaan.

Want doordat hij zo heeft doorgezet en met zoveel geduld, mij zo goed heeft begeleid en heeft leren rijden, maar vooral ook het vertrouwen er in te hebben, heb ik nu mijn vrijheid terug.

Rob, bedankt voor alles wat je voor mij hebt gedaan, dat je zoveel geduld had met mij en dat je mij over mijn angsten hebt heen geholpen. Door jou kan ik nu ook in mijn dagelijkse leven weer verder.

Inmiddels heeft Sanne al weer een aantal jaren haar rijbewijs.Het was voor Sanne een hele zware pittige opleiding. Alle emoties van vele jaren een plekje te geven, er mee leren om te gaan. Examen doen voor deze kandidaten is enorm zwaar! Geestelijk en mentaal. Doordat de energie gefocust is op de emoties, kunnen ze vaak niet helder denken. Ze lopen aan tegen een stuk onbegrip. Ze horen de begrijpende woorden van een examinator maar voelen wat anders.

De examinator kan alleen beoordelen wat hij ziet en in hoeverre dit in overeenstemming is met de rijprocedure. De kandidaat kan niet laten zien wat hij of zij geleerd heeft en valt in niveau vaak wel 10 lessen terug. Stress en spanningen doen gekke dingen met mensen.

Inmiddels rijdt Sanne al heel wat jaren in vrijheid rond. Het is gaan en staan waar en wanneer ze wilt met slechts 1 keer een paaltje bij het parkeren geraakt.

 

© Rob Staartjes april 2018


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.